Podstawowe informacje o górskich szlakach turystycznych
Kiedy wędrujemy po górach szukamy na kolejnych drzewach i słupkach kolorowych oznaczeń wskazujących nam trasę oraz jej poziom trudności jak i drobnych drogowskazów, które informują nas w którym kierunku mamy iść oraz ile jeszcze pozostało nam czasu do dotarcia do celu.
Jeśli chodzi o historię oznakowania szlaków turystycznych w polskich górach to sięga ona powstania Towarzystwa Tatrzańskiego w drugiej połowie wieku dziewiętnastego. Towarzystwo to chciało sprawić, aby ludzie coraz chętniej odwiedzali i zwiedzali góry, zajęło się więc przygotowaniem szlaków i ich czytelnym oznakowaniem, tak aby turysta nie zgubił się i mógł pewnie dążyć do celu.
Pierwszy otwarty szlak turystyczny powstał w Zakopanem i prowadził do Morskiego Oka. Od tego czas we wszystkich polskich górach od Beskidu po Pieniny powstawać zaczęły górskie szlaki, na których umieszczano charakterystyczne i uniwersalne oznakowania.
Najbardziej podstawowym i rozpoznawalnym przez wszystkich znakiem jest prostokąt podzielony na trzy poziome pasy. Zewnętrze są zawsze koloru białego, środkowy przybiera natomiast kolor oznaczający rodzaj szlaku górskiego. Wielu uważa, że kolory te oznaczają poziom trudności szlaków tak naprawdę są ich charakterystyką.
Kolor czerwony odnosi się do głównych szlaków górskich, które wiodą przez ciekawe miejsca. Szlak niebieski ma wiele kilometrów, jednak nie zalicza się go do głównych ścieżek. Szlaki zielone i żółte zaliczane są do łącznikowych, czy też dojściowych. Szlak czarny także uważany jest za dojściowy do miejsca, do którego przeprowadzenie szlaku czerwonego albo niebieskiego byłoby trudne, czy też całkowicie niemożliwe.