Od momentu, w którym młode piranii wychodzą z malutkiego jaja, wchodzą w świat uzbrojone i niebezpieczne. W pierwszym rozdziale życia nie stanowią większego zagrożenia dla otoczenia – żerują na małych skorupiakach, owocach oraz roślinach rzecznych. Po osiągnięciu długości około 3 cm zdecydowanie wzbogacają kartę dań, dodając do niej płetwy oraz pozostałe części ryb, które nierosądnie się do nich przybliżą. Kolejny rozdział życia piranii jest oparty na łączeniu się w grupy 20-30 ryb, w których uczą się wykorzystywać nowe, śmiertelne sposoby zabijania oraz pożerania ofiar. Piranie zjadają swoje ofiary, gdy te jeszcze żyją, a bardzo często nie mają nawet czasu zorientować się, że są jedzone. Kiedy następuje atak grupy woda wookół sprawia wrażenie gotującej się, a kolor na tym obszarze zamienia się na szkarłatny. Cele ataku piranii są obierane z ciała w przeciągu minut, a furia z jaką się to odbywa pozostawia ślady na samych atakujących, w feworze walki, kąsających się także wzajemnie.

W Amazonce żyje około 20 gatunków piranii, przy czym jedynie 4-5 stanowi realne zagrożenie dla większych, jak ludzie, gatunków. Do najbardziej niebezpiecznych z nich należy pirania czerwono-brzucha, Pyrocentrus nattereri, która jest w stanie pożreć prawie wszystko. Zdarzają się przypadki, w których bydło, zanurzając głowę, aby ugasić pragnienie, zostaje złapane za pysk i nos i znika pod wodą, po kilku chwilach pozostawiając po sobie jedynie białe kości.

Mimo ogólnego strachu, do tych, jak nam się wydaje, obrzydliwych ryb, sprawują one bardzo ważną rolę w przyrodzie – kontrolują równowagę eliminując słabsze jednostki, pozwalając przetrwać jedynie tym najsilniejszym.